فکر می کنم دو بار خوندن این چند خط زیاد وقت گیر نباشه.

وقتی به راه رفته ی زندگی باز پس می نگریم و این " مسیر پر پیچ و خم " را از نظر می گذرانیم و ناگزیر بعضی فرصت های از دست رفته و بد اقبالی ها را می بینیم، ممکن است به آسانی در سرزنش خویش افراط کنیم. اما مسیر زندگی ما به هیچ روی حاصل کار خود ما نیست، بلکه نتیجه ی دو عامل است ، یکی سلسله ی اتفاقات و دیگر، سلسله ی تصمیمات ما، که بر یکدیگر تأثیر می گذارند و یکدیگر را متقابلا تغییر می دهند.به علاوه، افق دید ما برای دیدن این هر دو، بسیار محدود است، زیرا تصمیماتِ خود را از راه دور نمی توان پیش بینی کرد و وقوع اتفاقات را از این هم کمتر می توان دانست. ما فقط به تصمیمات و اتفاقات زمان حال آگاهیم.تا وقتی که هدف ما دور است ، حتی نمی توانیم به درستی جهت یابی کنیم،بلکه ناچاریم به طور تقریبی و با حدسیات به سوی هدف برانیم،یعنی غالبا راه را با حرکت به چپ و راست، در جهت مقصود بپیماییم.

آنچه می توان کرد، فقط این است که در هر زمان ، مطابق با شرایط موجود تصمیم بگیریم و امید داشته باشیم که تصمیم ما چنان باشد،که ما را به هدف نزدیک تر کند.غالبا وضع چنین است که شرایط و مقاصد اصلی ما به دو نیروی مخالف می مانند که ما را به دو جهت متفاوت می کشانند و برآیند حاصل از آن دو نیرو،"مسیر زندگی ماست" .

در باب حکمت زندگی-آرتور شوپنهاور

                                                                                                              "یلدا"

http://www.4shared.com/document/oUDCI93p/bishouri-mob-v2.html

http://assholism.blogfa.com/post-1.aspx

تو صورت کسی که جلوت یه چیز میگه ، پشت سرت یه چیز تُف کن .

اصن مهم نیست که حق با تو هست یا نیست ...به جرم آدم بودن و احساس داشتن ،تو صورت کسی که دلتو شیکوند

تُف کن .

تو صورت دوست بوقلمون صفتت ،تف کن .

تو صورت رفیقی که چشم نداره خنده ی تورو ببینه ،تف کن .

تو صورت دوستی که ازش حمایت میکنی و پشتت وای نمی ایسته ،تُف کن...آره نترس تُف کن.

دورت خالی باشه خیلی بهتر از اینکه همیشه بوی تُف  بدی !!!!